Tam bir yaşam dersi, herkes için birşeyler var!!! Beş yaşında idim. Rahmetli babaannem pirinç ayıklıyordu. Bir tane yere düştü. Babaannem eğildi, aramaya başladı. Sağa bakıyor, sola bakıyor, bulmaya çalışıyordu...
3 Mart günü sevgili anneannem Ayşe'yi kaybettik. Tamam yaşlıyıdı, rahatsızdı. Ama dün cenazede baktım neredeyse herkes oradaydı. Kimse onun arkasından kötü bir anı hatırlamıyor. Ben...
Bugün benim doğum günüm. 36 Oldum. Ama ne değişti ki. Herşey daha kötüye gidiyor. İyi olan birşey yok hayatımda. Şükür diyorum ama neye şükür diyeyim...
Yeni bir gün, yeni bir hafta. Bu hafta yoğun geçecek sebebi ramazan bayramı. Ardından Allah kısmet ederse 1 hafta tatil. Umarım iyi geçer. İşe geldim...
Acayip uykum var. Sıcak, ramazan, sıkıcı işler, düzensizlik, belirsizlik beni daralttıkça daralttı. Ne bir plan yapabiliyorum ne de zaten o planı yapmak istiyorum. Ne zaman...
Birileri demiş ki "Neden, hep olumsuzluklar bendendir? Neden, herşeyin kötüsü bana gelir? O kadar iyi insan olmak mı gerek ki? Ben çok kötü birisi miyim?...
İlk hatırladığım 1978 veya 1979 yılında İzmir civarında bir sahilde babamın görevi sebebiyle çadırda kaldığımızdı. O bölgeyi tanıyanlar çok iyi bilirler devamlı ufak tefek depremler...
"Öldük, ölümden bir şeyler umarak.Bir büyük boşlukta bozuldu büyü.Nasıl hatırlamazsın o türküyü,Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü,Alıştığımız bir şeydi yaşamak..Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok;Yok...